Sneeuw, sneeuw en nog 'ns sneeuw

"This is really great!"
Dat onthoud ik alvast. De reactie(s) van onze gasten op onze kookkunsten waren om te bewaren, misschien zelfs om in te kaderen. Het deed alleszins bijzonder deugd om te horen. Glad you liked it!

Iets heel anders. Hoe verkeerd kan een mens zijn?! Hoe kon ik in godsnaam veronderstellen, en zelfs concluderen, dat Noren geen zaalvoetballers zijn? We zijn enorm afgeslacht :). Maar al bij al was het een fijne ervaring! Ons team mocht zelfs twee maal aan het juichen slaan, dus dat was een hoogtepunt. En 's avonds, op het pizzabanket, werden we gehuldigd als meest sympathieke team en kreeg "Rutabaga", zo heette ons ploegje, voor iedere speler (én fans) een ski-hoofdband. Heel aardig gebaar van de organisatie, als je het mij vraagt!
Nadien gingen we met z'n allen Oslo een beetje verder verkennen. Het werd een hele gezellige avond!

Zondag bleek de geknipte dag te zijn om eens wat slaap in te halen, na een bewogen eerste week in de Noorse koude. Verder ondernam ik al wat stappen voor schoolwerk. Want we moeten hier heel wat lezen, zodat we beter kunnen deelnemen aan de lessen.

De lessen zijn voorts best interessant, maar wat nog interessanter is zijn de mensen in de klas. Ze komen van overal en hebben allemaal een ander verhaal. En dat maakt het net zo boeiend!
Hiervoor verwijs ik een beetje naar Debbie, die het al heel goed verwoordde op haar blog.
Hoe schoolsystemen bij hen werken, hoe zij met kinderen omgaan in het algemeen, hoe ze naar onderwijs kijken, hoe ze dit allemaal benaderen, wat zij belangrijk vinden in onderwijs en hoe ze dit proberen waar te maken in de praktijk, en nog veel, heel veel meer!

We gaan zo dadelijk op zoek naar een winkel die op zondag open is, maar we veronderstellen dat dit niet zo'n probleem zal zijn, want alles is hier heel lang open, en sommige sluiten zelfs nooit. De stad leeft dus dag en nacht, zoveel is al duidelijk.

Daarnaast stel ik vast dat de mensen hier heel onbeleefd -ze botsen tegen je aan zonder zich te verontschuldigen bijvoorbeeld- zijn, maar als je hen iets vraagt ze je allemaal en met merkelijk veel plezier zo goed mogelijk proberen helpen, ongeacht hoe ingewikkeld het is om uit te leggen.
Daarna nemen we de metro naar een plekje dat een goeie (Nederlandse) bron ons aanraadde. 't Schijnt heel mooi te zijn. I'll let you know.

Ongetwijfeld is het er nu nóg mooier, want het is intussen al van vrijdagavond ononderbroken aan het sneeuwen!

Kjaer hilse,

T.

Maar neen, dat zijn flokkeltjes!

Noorwegen...
Ik noemde het nog maar sprookjesland en het was alsof er iets was dat me het nog extra duidelijk wilde maken.
Het had de hele nacht aardig gesneeuwd en we ontwaakten met een prachtig witglinsterend tapijt. Onvoorstelbaar voor mijn ogen, die niet meer dan de Belgische flokkeltjes gewoon zijn. En zoals we allemaal weten zijn die van zeer vergankelijke aard.

Opnieuw les van Geir, about cultural identity. Zeer interessant topic, en boeiend.
(Tussen haakjes, letterlijk en figuurlijk, ik merk al dat ik af en toe sneller mijn woorden vind in het Engels dan in het Nederlands. Nu nog Noors!)
Na de les nam hij ons mee voor een wandeling door Oslo. Zo maakte ik kennis met een voor mij tot nog toe onbekend stuk van de stad. Hij nam ons mee naar het gigantische Vigelandpark. Een park dat zich uitstrekt over 1 vierkante kilometer (!). Vigeland was een Noors beeldhouwer die zich vooral focuste op de interactie tussen kinderen en ouders, het spel en de bezigheid van de kinderen. Hij construeerde het park voor iedereen, zodat iedereen er in terecht kon en zich kon uitleven. Hij wilde ook niet dat ervoor betaald werd (daarom is het nu ook nog steeds gratis), want hij wenste dat zijn kunst gezien werd, ook door de modale mens. Zijn kunst moest tot bij de mensen kunnen komen.
Geir legde ons dit allemaal uit en we hadden uitgebreid de tijd om foto's te nemen (van de beelden, van de prachtig besneeuwde natuur, van de medestudenten die ijverig posseerden).
Je kan er hiervan enkele bewonderen op 's werelds grootste hype: facebook.

Hierna nodigde Geir ons allemaal (!) uit op zijn appartement. Zijn vrouw had heerlijke soep bereid en die smikkelde we allemaal naarstig naar binnen. Vanuit het appartement, dat zich op de zevende verdieping bevond, had je een majestueus prachtig, een overweldigend mooi zicht over Oslo. Je kon zelfs de fjord voor de kust van Oslo zien in de verte.

(Tip: als je goed kijkt, maar dan ook heel goed, naar het licht zie misschien de fjord)

's Avonds profiteerden we dan van een gratis Tanzaniaanse maaltijd (kip met rijst), georganiseerd voor alle internationale studenten in Oslo. En dat zijn er een heel pak! Van overal!

______________________________________________

Vandaag kregen we dan voor het eerst een andere docent voorgeschoteld. Paul, onze docent pedagogie, onderging zijn vuurdoop. De lessen zijn deze week telkens opgehouden rond het middaguur, dat is alvast een meevaller. Maar dan heb je heel wat andere dingen aan je hoofd, waardoor de tijd in no time voorbij vliegt.

Omdat ik morgen deelneem aan een zaalvoetbaltoernooitje met enkele klasgenoten was ik genoodzaakd om dringend op zoek te gaan naar geschikt schoeisel. Aangezien ik mijn sportschoenen niet meehad. Debbie hielp me gedienstig op mijn zoektocht en ervoer dat ik niet de gemakkelijkste ben daarin.
Dankje, Debbie, voor je moed, je gezelschap, maar vooral voor je geduld!
En geduld wordt beloond! Na heel wat winkels (want er zijn heel veel schoenwinkels en sportwinkels, maar geen van beiden bood echt gepaste schoenen aan) vonden we een geschikt paar, joepie!
Conclusie: Noren zijn niet echt innfotballspillere.

Nadien gingen we op zoek naar de ingrediënten voor vanavond. Ik heb voorgesteld om macaroni met kaassaus te eten, en ik ging mijn beste kookkunsten eens bovenhalen. Als ik een goede bron mag vertrouwen zit dat wel snor, toch op het vlak van mac 'n cheese.
Maar kaassaus zou maar gewoon kaassaus zijn en dus daarom hebben we geopteerd voor een assortiment van groentjes (en ham). We zullen deze apart serveren, zo kan iedereen kiezen wat ie erbij wilt!
Ik spreek over iedereen omdat we met 7 zullen zijn. We hebben Jerney, Gemma, Aniek en Dora uitgenodigd. De eerste drie zijn simpelweg noorderburen en Dora is een bovenbuur uit Hongarije. We zullen zien wat het geeft.

Nu dus aan de kook en ik hou jullie op de hoogte wat de meiden van mijn kookkunsten vonden.


Kjaer hilse,

T.

Sprookjesland

Ik voelde me als een jong kind.

Net 6 jaar, nieuwe kleertjes, haar netjes, maar vooral met een heel nieuw arsenaal aan schoolmateriaal, klaar voor de allereerste schooldag!

Door de officieuze bijeenkomst van maandag kenden ik al heel wat gezichten, maar de namen eraan linken was andere koek.

Het was aangenaam te zien dat ook hier de U-vorm een gebruikte klasopstelling was. We schoven netjes aan in de rij en leerden tijdens die eerste kennismaking onze medestudenten uit 13 verschillende landen, waaronder Duitsland, Frankrijk, Hongarije, Nederland, Spanje, Tsjechië, Noorwegen, Finland, Rusland, Nepal, Zwitserland en Oekraïne kennen.

De coördinator van dit alles was Geir Hoass. Zijn naam is echter niet zo simpel uit te spreken als op het eerste zicht lijkt.

Na wat uitleg over de module die we hier zullen volgen, en wat praktische zaken, zoals bvb info over netwerktoegang, het overlopen van de agenda (het programma) en uitleg over de taken die we zullen moeten maken (want ja, ik ben hier niet op vakantie, maar effectief om te studeren), gingen we met z'n allen eten in het restaurant op de campus. Gratis! En dit in zulk duur land!

Vervolgens kregen we onze studentenkaart, activeerden we onze netwerkdeelname en ontvingen we hiervoor een paswoord. Dan namen Marita en Kiki, de twee Noorse meisjes uit onze klas, ons mee naar de "cursusdienst", a.k.a. bookshop, en daar kochten we twee kleppers van boeken. We wisten meteen waarvoor we het geld van de lunch nodig hadden, want goedkoop waren ze niet!

Nadien was er niets meer gepland op de campus. Maar Marita en Kiki, die trouwens alles in het werk stellen om het leven hier voor ons zo aangenaam en gemakkelijk mogelijk te maken, namen, diegene die wilden, mee naar Traffikanten. Daar konden we een maandabonnement verkrijgen tegen een verminderde prijs, dat zowel geldt voor tram, als voor bus en metro. Handig, toch?!

Alsof we al niet genoeg hadden meegemaakt, en Oslo ons nog niet genoeg had verbaasd, besloten we om een uitstapje te doen naar IKEA.

Deze bevindt zich iets buiten de stad. Maar geen probleem. De Noren zouden de Noren niet zijn als ze ook hiervoor geen handige en welgekomen oplossing zouden hebben gevonden = de IKEA-bus! Een blauwe bus, met daarop geschilderd, in grote gele letters 'IKEA'. Een bus die af en rijdt tussen Oslo-stad en IKEA. Onwaarschijnlijk!

En dan doen ze er nog een schepje bovenop: de rit is gratis! Totaal vrij van kosten! Subliem!

We deden ons ginds aardig ten goede: avondeten tegen een goed prijsje, noodzakelijk keukengerief, bewaarpotjes,... Ik nam zelfs de broertjes cactus in huis! Direct de proef op de som nemen dat ik niet alleen voor mezelf, maar ook voor een ander kan zorgen, dacht ik zo!

Het was reeds 21u toen we "thuis" aankwamen. Hier mag je er gerust van op aan dat winkels open zijn tot 23u. Alweer iets wat in België nog uitgevonden moet worden.

We verdeelden nog snel de spullen en besloten, wijs als we zijn, om ons elk terug te trekken op onze eigen kamer.

Welterusten!

___________________________________________________

Goeiemorgen!

Vandaag was het dan opnieuw vroeg dag. Omdat we gisteren getest hadden hoever en hoelang we moesten stappen ons studentenhuis tot aan de campus (ver en lang :)), besloten we om vandaag de metro te nemen. We hebben nu toch dat abonnement.

Vandaag begonnen de lessen echt. Geir stak van wel met een interessante uitwisseling over culturele identiteit, vooroordelen, stereotypen (vooral per natie dan, en niet persoonlijk), en hoe wij daar op reageren e.d. Al bij al wel interessant!

Enkele zaken vielen ook op. We zaten namelijk niet langer in een U-vorm, maar in een klassieke opstelling, allemaal met het gezicht voorwaarts gericht, in drie rijen, met twee naast elkaar.

Iets positief dat de HUB ook zeker mag toepassen zijn de frequente en relatief lange pauzes (om het uur 10-15 min). Niet slecht hé! ;)

Omdat we hier in Noorwegen op onszelf toegewezen zijn moeten we ook straks nog koken. Daarom gingen we met Chhavi (Nepal), Hedvig en Dora (beiden Hongarije) naar de Kiwi.

Funny name, cheap supermarket!

Omdat Anthony (Frankrijk) ons vroeg of we zin hadden om dit weekend deel te nemen aan een zaalvoetbaltoernooi, en ik zo'n aanbod uiteraard niet afsla, moest ik ook nog wat sportgerief zien te vinden. Een shortje was snel gevonden, morgen ga ik op zoek naar een paar schoenen, want die heb ik helaas thuis achtergelaten.

Ik denk dat ik er maar eens een punt achter zet voor vandaag.

Aan leesvoer hebben jullie alleszins geen gebrek!

Of ik dit de hele drie maanden volhoud betwijfel ik zelf, maar zolang het lukt doe ik het zeker!

Besneeuwde groet x T.

Zoek de trol...

Voor alles een eerste keer

Tjongejongejonge...
Waar begin je in godsnaam aan zoiets? Om eerlijk te zijn, ik ben hier nog maar 2 dagen en ik heb al zo'n heleboel te vertellen.

Na een aangenaam afscheid en een vlucht die mij nu en dan deed barsten van binnenuit kwamen Debbie, Gerd en ik toch heelhuids aan in een besneeuwd Oslo.
Valiezen verzamelen, racen met trollies door de luchthaven, op zoek naar het perron richting Oslo Central Station en weg waren we. Voor we het goed beseften stonden we in de hal van Oslo S. (ander station dan Central Station, en dus heel misleidend voor de oriëntatie), en we hadden niet eens een foto getrokken in de luchthaven. Belguim, no points...

Toen we uitgedokterd hadden waar we heen moesten volgde een heel gesleur met de valiezen. Vooral Debbie had niet echt Noorsgeschikt materiaal mee. Maar met afwisselende krachten zijn we al bij al gemakkelijk aan onze jeugdherberg, het Anker Hostel, geraakt. Ook met de booking hiervan was alles piekfijn in orde en we waren klaar voor onze eerste overnachting.

Van vlotjes gesproken...

Zondagmiddag trotseerden we opnieuw de Noorse kou. Omdat het reeds middag was rammelde ons maagje stevig. Gerd en ikzelf waagde ons aan een pizza. En wat voor één! Zo'n pizza's vind je in geen honderd jaar in België. Een giga-mammarosa belandde in mijn maag. Gezond is anders, maar soit.
We trokken er verder op uit. Als echte toeristen deden we aan wandelend sightseeing. We merkten al gauw dat Noorwegen ofwel Oslo het land ofwel de stad van de trollen en de reuzen, de overvloed aan H&M's, de vikings, de nadrukkelijke aanwezigheid van beeldhouwwerken in het straatbeeld, en zomerse muziek op de outdore-ijspiste is.
Voor we het nog maar goed beseften stonden we al aan de waterkant. Een prachtig zicht, zowel met de rug naar de stad als met de rug naar de zee. Oslo heeft veel hoekjes en kantjes, veel verscheidenheid en doet me daarom vaak aan Brussel denken.
Toegegeven, ook omdat, eens je buiten het oudere, nettere en verzorgde centrum treedt, je in een iets grauwere en grijzere stadsrand komt. Maar dit alles doet niet af aan de ervaring die ik tot nog toe heb beleefd.
Na een heerlijke koffie, in Debbie's recentste verlsaving 'Deli de Luca', keerden we terug naar de jeugdherberg.

Toen we daar aankwamen trokken we grote ogen. We hadden er een vriendje bij.
We sliepen namelijk in een kamer met 4 bedden, en het vierde, ongebruikte bed, bleek plots opgemaakt te zijn. Onze kamergenoot strompelde wat later binnen, de sympathieke Koreaan Woojung. Hij was heel open, vriendelijk, geïnteresseerd en benieuwd. Hij was zeer onder de indruk van onze manier van omgaan, praten, zijn en doen. Hij studeert in Londen en was hier voor een weekend op vakantie.
Omdat wij onze muziekverslaving niet verborgen konden houden hebben we hem meteen maar enkele uitstekende titels en artiesten meegegeven. Binnenkort kan Milk Inc zich alvast opmaken voor een tournee in Korea!

Vandaag vertrokken we uit het Anker Hostel. Om 12u hadden we afgesproken met de andere Erasmusstudenten om te lunchen. Zoals het voorbeeldige studenten en voorbeeldige Belgen toehoort waren we daar als eerste, op het Finse meisje na. Het was een aangename, ontspannende, officieuze kennismaking. Ook de lunch viel best de bikken. Al moet je niet schrikken als ik jullie vertel dat ik 36 NOK (Noorse Kroon) voor mijn cola heb betaald. Dit is ongeveer 4 EUR.
Nadien maakten we een uitputtende (door het gezeul met onze zware koffers) wandeling naar het AOS, waar we onze sleutel konden afhalen voor ons kot.
We zagen het echter niet zitten om van daaruit helemaal te voet naar ons kot te gaan, vooral door de last van de koffers, en dus namen we de bus (de chauffeur gunde ons een gratis ritje, joepie!) en daarna de metro. Zo kwamen we vrij snel en makkelijk aan bij ons kot.
Tot onze verbazing bevonden onze kamers zich niet bij elkaar. De meisjes slapen op dezelfde gang, en ik twee verdiepen hoger. Maar de kamer is echt nice! Ruim en meer dan opbergplaats genoeg. Ik denk dat ik het hier wel naar mijn zin zal hebben.

Nu zetten we onze muts weer op... En binnenkort meer!

T.

Van aftellen gesproken...

Dit is huiveren, dit is spanning...

Het komt akelig dichtbij. Een gemengd gevoel overvalt en overheerst.
Ik ben heel erg benieuwd naar wat er me te wachten staat en ben ervan overtuigd dat het verbluffend zal zijn, maar langs de andere kant laat je toch wat achter. Enkele zekerheden, enkele "speciallekes".
Al het papierwerk is in orde, de kronen zijn opgehaald en afscheid wordt genomen.
Intussen zijn de andere deelnemende studenten ons al heus aan het verwelkomen. Mijn study buddy mailt al naarstig heen en weer en we hebben al afgesproken voor lunch maandagmiddag. Het gaat allemaal een vaart. We zullen wel zien of hetzelfde gebeurd met de 3 maanden ginds.
Na de laatste uitleg over wat van ons verwacht qua taken etc moet toch ver alles glashelder zijn.

Het volgende bericht zal waarschijnlijk vanuit Oslo zijn!
Van aftellen gesproken...

So close, no matter how far

Damn, nu komt alles wel akelig dicht bij.
Stap voor stap komt alles in orde. Een kot is al binnen, na heel wat gerompslomp. Een eigen douche en een keuken die ik met 8 anderen zal moeten delen zijn het verdict.
Hopelijk valt het daar wat mee en komen we niet in, en vergeef me mijn taal, a shithole terecht.
De OUC (Oslo University College) onderhoudt ons goed met de nodige info en het ogen allen vriendelijke mensen. Is dat even een opluchting!
Nog een goeie maand en het is zover, bibberbibber (letterlijk en figuurlijk)!
Maar met Debbie en Gerd ben ik in goed gezelschap!
Hey ho, let's go!

Start

Hier ga ik dan...

De tijd begint te korten vooraleer ik mijn moonboots vanonder het stof zal mogen halen.
Hoe Oslo mij ontvangt, hoe ik er mijn weg zoek (en hopelijk ook vind), hoe het studeren bij tempraturen onder nul mij bevalt, en nog veel meer kan je hier weldra allemaal lezen.

Toon